Twitter – wel of niet het echte leven?

18 januari 2011

Wat is een richtlijn? Is het positief of negatief? Hierover bestaan verschillende meningen, zo bleek vorige week. Het volgende was het geval: vorige week stond het onderwerp Twitter op de agenda van onze teamvergadering. Specifieker: de vraag of wij, als docenten of als organisatie, een twitterrichtlijn op moesten stellen.

Gezien de reacties vatten veel mensen het woord richtlijn negatief op, als beperkend. Ik heb daarom even de betekenis in Van Dale opgezocht:

richt·lijn de; v(m) -en aanwijzing voor te volgen gedrag

Die definitie vind ik bepaald niet negatief. Het gaat slechts om een aanwijzing. Goed, die behoor je kennelijk ‘te volgen’, en dat zou je negatief kunnen opvatten, maar dat is het dan ook wel.

Een collega twitterde de volgende definitie:

Richtlijnen: Zelfst. Naamw. Meervoud van richtlijn aanwijzing voor hoe iets moet en voor wat niet mag

Die is al een stukje negatiever. Je mag bepaalde dingen niet, en de dingen die wel kunnen, die moeten gelijk. Het eerste is negatief, het tweede zou je positief op kunnen vatten maar ik kan me voorstellen dat ‘iets moeten’ voor veel mensen ook negatief is.

De definitie die we in de teamvergadering gehanteerd hebben is de definitie van Van Dale. Daarmee kunnen we vaststellen waar het werkelijk om gaat: is het nodig om aanwijzingen voor het te volgen gedrag rond Twitter vast te leggen?

Mijn vervolgvraag is al vrij snel: waarom eigenlijk niet? We hebben immers ook richtlijnen voor hoe we ons in de klas dienen te gedragen. Persoonlijk denk ik dat er twee redenen kunnen zijn om geen richtlijnen vast te stellen: het is feitelijk een niche (het gebeurt zo weinig dat we er geen woorden aan vuil hoeven te maken) of het is zo onderdeel van het dagelijkse leven, dat er algemene richtlijnen gaan gelden voor het gedrag.

Dan is de vraag: gaat één van beide situaties op voor Twitter? Het lijkt me dat Twitter inmiddels te groot is om te negeren. Iedereen mag uiteraard voor zichzelf bepalen of hij of zij wil twitteren; maar als instelling kun je Twitter niet negeren. Voor je studenten zal het gewoon een medium zijn, en het is denkbaar dat ze op Twitter dingen zeggen over je onderwijs, je docenten en wat niet meer. Daarnaast wordt het ook gelezen; het zou daarmee ook voor de instelling gezien moeten worden als een medium dat je in kunt zetten als onderdeel van je eigen communicatiestrategie.

Dat brengt dan wel met zich mee dat je na moet denken over het gebruik ervan. Op welke wijze zetten we het in? Gebruiken we het voor roosterzaken, voor interessante links of voor beiden? Wil je een bepaalde toon aanslaan? En hoe ga je om met studenten die op Twitter zich op onaangename wijze uiten over docenten?

Daar gaan we niet gelijk een antwoord op vinden. Ook veel bedrijven zijn hier nog niet uit, gezien een artikel in De Volkskrant – of stellen zich op zijn minst verschillend op. Het lijkt mij echter verstandig om met die vraagstukken bezig te zijn. Of je dat een richtlijn wilt noemen is een tweede. Ik persoonlijk ben daar niet bang voor. 🙂

PS: Ook een leuk bijeffect is dat mensen het idee voor de richtlijn meteen aan jou toeschrijven als je er over twittert. En denken dat jíj het gebruik van Twitter wil beperken. 😉

Advertenties

Twitter en RSS

1 oktober 2009

Pierre Gorissen zal me er wellicht niet dankbaar voor zijn, gezien het feit dat deze post ook weer naar Twitter gaat – maar ik vond de discussie te interessant om voor mijn blog te laten lopen. Deze week namelijk ontspon zich op Twitter een interessante discussie over de voors en tegens van RSS en het posten van blog-website-updates op Twitter.

Geen discussie met een eind, want iedereen heeft zijn of haar eigen voorkeuren en dat is goed. De discussie dwong me echter wel mijn keuzes ten aanzien van RSS readers en Twitter nog eens goed te heroverwegen. Dan is het goed te merken dat ik me nog steeds goed voel bij mijn keuzes.

De mening van Pierre Gorissen en (onder andere) mijn reactie vind je hier. Ik probeer in mijn bijdrage aan de discussie ook de functie te verduidelijken die Twitter heeft in mijn online identiteit.


Oldskool

25 augustus 2009

Er is al veel over te doen geweest, maar volgens dit artikel in NRC Next ben ik oldskool. Wat is het geval? Het aantal blogs dat regelmatig wordt bijgewerkt blijkt af te nemen. Nog maar 1,1 procent van de blogs wordt wekelijks bijgewerkt. Een niet onaanzienlijk aantal lijdt een kwijnend bestaan, of wordt zelfs opgeheven. Maar wees gerust, ik ben van plan nog wel even oldskool te blijven. 😉

Ouderwets wordt je natuurlijk vanzelf – dat is een kwestie van geduld, en dan langzaam ingehaald worden door de tijd. Toch blijf ik me nog even verzetten, want er valt me iets op. Eén van de redenen die genoemd wordt voor het minder populair worden van bloggen, is namelijk Twitter. Op zich logisch – Twitter noemt zich een microblog, en het is dus niet moeilijk voor te stellen dat het een concurrent is van bloggen.

Mijn ervaring is echter precies omgekeerd: ik ben door Twitter juist méér gaan bloggen. Twitter functioneert voor mij min of meer als mijn sociale-netwerk-valnet: ik bouw op Twitter een netwerk op van mensen die op de één of andere manier in mijn activiteiten geïnteresseerd zijn, en omdat ik een nieuwe entry op mijn blog aankondig op Twitter, ben ik op die manier min of meer verzekerd van een bepaald publiek.

Ook volgens het artikel in NRC Next is bloggen overigens niet ‘over’, maar is bloggen volwassen geworden. Daarnaast dient het meer en meer als een online visitekaartje – en is het dus een middel geworden voor personal branding. In dat kader is het aardig om op te merken dat in onze hoofdfase het bloggen op die manier actief toegepast gaat worden. In het verleden vroegen wij studenten ook al een weblog bij te houden, maar had het meer de functie van een digitaal portfolio (met een aantal vastomlijnde opdrachten). Komend jaar gaan we de studenten vragen om het thema zelf te kiezen, en het blog dan regelmatig bij te houden. Een interessant, en wat mij betreft krachtig, experiment.


Twitter, HvA en onderwijs

4 maart 2009

Ik geef het toe: ik ben een enthousiast Twitteraar. Krap twee jaar geleden nam ik een account; het duurde een tijdje voordat het gebruik voldoende kritische massa had bereikt, maar sinds eind vorig jaar neemt mijn gebruik hand over hand toe. De voordelen zijn voor mij legio: makkelijker netwerken, snel informatie ontvangen en geven, enzovoort. Ik zou het ook graag inzetten voor onderwijs, maar initiatieven in die richting liepen tot nu toe spaak.

De laatste weken neemt de aandacht voor de media voor Twitter enorm toe. Het nieuws over de Turkish Airlines crash van vlucht TK1951 verspreidde zich enorm snel via Twitter, inclusief foto’s. Een aantal tweeps dat getuige was van de ramp zat diezelfde dag nog in De Wereld Draait Door; en zelfs het NOS-journaal besteedde daarna aandacht aan het fenomeen Twitter.

Dit is op de HvA niet anders. In Havana, het weekblad van de HvA, staat deze week een artikel over Twitter waarin ik prominent figureer. In dat artikel lees ik ook dat er docenten bij de HvA zijn die Twitter al actief gebruiken voor het onderwijs. Daar moest ik maar eens mee gaan praten. Ook geeft het artikel links naar educatieve toepassingen van Twitter. Die geef ik jullie maar even cadeau.

http://tbarrett.edublogs.org/2008/03/29/twitter-a-teaching-and-learning-tool/

http://budtalbot.blogspot.com/2009/01/potential-uses-of-twitter-in-teacher.html/