NVAO en inspectie

8 februari 2012

Deze week kwam het voorlopige rapport van de Inspectie naar aanleiding van de vermeende diplomafraude bij het domein Economie & Management bij de HvA. Ik berichtte hier al eerder over, en zoals je in dat artikel kon lezen ben ik helemaal niet verbaasd dat de Inspectie concludeert dat er ‘geen reden is te veronderstellen dat er onterecht diploma’s zijn verstrekt aan studenten’ bij dit domein. Ik vind het rapport eigenlijk ook niet zo spannend.

Interessanter is het om te analyseren wat de onderwijsinspectie precies gedaan heeft. Wat me namelijk vooral opvalt is dat de inspectie een rapport van een interne audit heeft opgevraagd en daar conclusies aan verbindt. De inspectie mag dat, maar of het een goede zaak is, is een tweede. Persoonlijk vind ik dat een heel slechte zaak.

En dan speculeer ik even verder. Zoals we allen weten, liggen de activiteiten van de NVAO sinds de affaire InHolland onder een vergrootglas. Het zou wel eens zo kunnen zijn dat de onderwijsinspectie nu een kans ruikt. Immers, met het instellen van de NVAO (opgericht als NAO in 2002) moest de onderwijsinspectie feitelijk een stap terug doen. Ik mag toch niet hopen dat de onderwijsinspectie bezig is om over de rug van het onderwijs een stukje macht terug te veroveren.

Advertenties

Controlepolitie en persvrijheid

21 december 2011

Het zal u niet ontgaan zijn: afgelopen zaterdag opende de Telegraaf een forse aanval op de Hogeschool van Amsterdam. En de aanval was fors en gericht: op zaterdag sprak de krant nog van chaos, op maandag chocoladeletterde de Telegraaf al ‘Beerput HvA geopend‘. Met andere woorden, de krant wist het zeker: dit was nog maar het begin. Er zou nog veel meer volgen.

Inmiddels weten we al wat meer: rector HvA Jet Bussemaker reageerde gepast, de docenten die de brief schreven waarop de Telegraaf zich mede baseert haastten zich om te zeggen dat zij nooit over diplomafraude gerept hebben, en zelfs de staatssecretaris reageerde ingetogen (hoewel hij wel de onderwijsinspectie op de HvA afstuurt). Over tot de orde van de dag zou je zeggen.

Toch is het volgens mij niet zo eenvoudig. Ook al zijn de berichten over diplomafraude uit de lucht gegrepen, er is toch sprake van forse imagoschade. Scan de reacties maar eens op het oorspronkelijke artikel van de Telegraaf. Daar weet men het al: dit is dus logisch, en het is terecht dat de Telegraaf dit aan de orde stelt.

Dat maakt dat ik voor de gevolgen vrees. Ik weet dat er veel erg goede opleidingen zijn aan de HvA, maar dit gaat geheid gevolgen hebben voor de instroom van de HvA. Dat dit om slechts twee studies van de HvA gaat, is voor veel mensen niet relevant. De eerste negatieve reacties over andere studies zijn ook al verschenen. Het netto-effect: wanneer een studie aan de HvA een van de opties is, zal men zich toch even achter de oren krabben, zeker wanneer een andere onderwijsinstelling een gerelateerde opleiding aanbiedt. Of dat terecht is of niet, dat is dan niet zo relevant.

Wat een negatieve spiraal kan betekenen voor een instelling moet je InHolland maar eens vragen. Natuurlijk is het zo dat daar meer mis was dan alleen onterecht afgegeven diploma’s. Maar slechte publiciteit kan echt dramatisch zijn voor je instroom (en Frank Verhoef, in tegenstelling tot jou denk ik dat de omschrijving ‘blond meisje van 17 of 18′ niets zegt over de kwaliteit van de student in kwestie). En hoe je het wendt of keert, in het huidige financieringsstelsel is dat belangrijk (dat ik dat stelsel graag anders zou zien is een andere discussie – het is nu eenmaal het financieringsstelsel waar we het op dit moment mee moeten doen). Met andere woorden: de Telegraaf richt hier ongefundeerd veel schade aan.

Overigens: opvallend dat niemand de behoefte heeft gevoeld om de boudste bewering van de Telegraaf eens te onderzoeken: namelijk dat het zou gaan om 1000 tot 1500 diploma’s per jaar die onterecht zouden zijn uitgegeven. Dat leek me meteen al veel, en als je even wat onderzoek pleegt, dan kom je er achter dat het gehele domein DEM (waar de twee gewraakte opleidingen deel van uitmaken) in cursusjaar 2009-2010 1584 diploma’s in totaal heeft uitgegeven. Kortom, bijna al deze diploma’s zouden onterecht zijn. Hmm…


Interne audits

8 november 2011

Gisteren verscheen in de Volkskrant een kort artikel over een audit bij de opleiding Commerciële Economie van de Hogeschool van Amsterdam. De tendens van dit artikel was (nog niet online helaas, tenzij je ervoor wilt betalen; er is wel een artikel van Foliaweb dat is gebaseerd op het VK artikel) dat er het nodige schort aan deze opleiding.

Dat kan. Het is namelijk een interne audit, een soort test-accreditatie waarmee gepeild wordt hoe een opleiding ervoor staat. Het is dus eigenlijk juist de bedóeling dat hier kritiekpunten in geformuleerd worden, zodat die punten op tijd (lees: voor de eerstvolgende accreditatie) aangepakt kunnen worden. Daarnaast is dit dus voor intern gebruik, en niet voor de pers.

De vraag is dan ook wat degene die het rapport heeft doorgespeeld aan de Volkskrant hiermee beoogd heeft. Zichzelf op de borst slaan van, zie je wel, ik heb het allemaal aan zien komen? Het kan namelijk geen poging zijn om de opleiding wakker te schudden. Tenminste, als het zo is bedoeld zal het mijns inziens volledig de plank misslaan. De kans bestaat namelijk dat, als dit soort rapporten vaker gelekt worden, de audits voorzichtiger worden. Immers, welke instelling wil nu dat er negatief wordt gepubliceerd over de opleidingen van die instelling? En omdat het onder controle krijgen van de kwaliteit van een opleiding vele malen ingewikkelder is dan het afzwakken van zo’n rapport, weet ik wel waar de eerste inspanning naar toe zal gaan.

De accreditatie is geen strafexpeditie, om opleidingen die niet in de haak zijn eens lekker om de oren te slaan; nee, de accreditaties zijn er om te waarborgen dat het hoger onderwijs in Nederland van een goede kwaliteit is. Misschien dat deze meneer/mevrouw daar nog eens over kan nadenken.


Infrastructuur en accreditatie

31 mei 2010

Het lijkt wel of ik van mijn 1 april-‘grap’ zo geschrokken ben dat ik niet meer durf te bloggen. Volkomen ongerelateerd hoor. Het zal meer met het bekende adagium ‘drukdrukdruk’ te maken. Was ik geïrriteerd omdat ik het twitter-artikel van de Havana. Of misschien geen zin. Kan ook.

Nog net op de valreep van mei voel ik het echter weer kriebelen, en beloof ik plechtig – in elk geval tot de zomervakantie – de draad weer op te pikken. Ik heb ook nog wel wat te doen: een follow-up van mijn bericht over de HvA infrastructuur, en er zijn wat nieuwe activiteiten. Bovendien zijn we de afgelopen weken erg druk geweest met de accreditatie van onze instelling, die deze week plaatsvindt. Daar zal ik ook nog wel wat over plaatsen.

Komen de woorden uit de titel toch nog samen.


Accreditatie en toetsen

25 november 2009

Onze instelling moet het komend jaar geaccrediteerd worden. Het zal duidelijk zijn dat daar het nodige van afhangt, en deze accreditatie wordt dan ook grondig voorbereid. Op diverse punten zijn we bezig om ons onderwijs nog beter te organiseren.

Eén van de speerpunten van de accreditatie zal het toetsbeleid zijn. Gelukkig zijn we binnen onze instelling al een paar jaar hard bezig om de kwaliteit van onze toetsen te verbeteren, en vanuit de toetscommissie van de propedeuse probeer ik daar mijn eigen bescheiden bijdrage aan te leveren. Voor het grootste deel vind ik dit leuk werk. Het kost veel tijd, en het is soms vermoeiend en een enkele keer frustrerend, maar het levert ook mooie resultaten op.

Sinds een aantal maanden is er ook een centraal overleg, waarin alle toetscommissies van de profielen samenwerken en zich richten op verbeterpunten voor de accreditatie. Een goeie zaak natuurlijk, want toetscommissies kunnen onderling veel van elkaar leren, en we zouden er ook naar moeten streven dat de werkzaamheden op elkaar worden afgestemd.

Deze week ‘mocht’ ik voor het eerst naar dit overleg. Ik moet zeggen dat ik lichtelijk teleurgesteld was. We zijn een uur kwijt geweest aan een discussie over de archivering van toetsen. Voor de accreditatie is dit heel erg belangrijk, maar een discussie over de wijze waarop toetsen gearchiveerd worden, wie daarvoor verantwoordelijk is en wat die verantwoordelijk precies behelst, is toch niet mijn hobby. Het moet gebeuren, dat weet ik ook, maar ik ben graag bezig met de kwaliteit van de toetsen.

Dan is het goed te weten dat we daar wel hard mee bezig zijn. Ik durf een aantal zaken wel op het conto van de toetscommissie propedeuse te schrijven, zoals:

  • de kennis over toetsen wordt steeds groter onder collega’s
  • we zijn steeds beter in staat om de constructie van toetsen te begeleiden
  • eerste en tweede kansen worden tegelijkertijd gemaakt

En zo zijn er nog wel meer aspecten. Vooralsnog richten we ons vooral op meerkeuze-toetsen, omdat daar binnen de propedeuse het zwaartepunt van de toetsing ligt. Op korte termijn zullen we echter ook andere aspecten van de toetsing gaan oppakken.