Spanningsvelden in onderwijs

Best een lastige klus, zo’n project. Ben op dit moment hard bezig met de voorbereiding. En ondanks het feit dat we een zeer coöperatieve opdrachtgever hebben, zijn er her en der een aantal spanningsvelden te ontwaren.

Om er een paar te noemen: allereerst is het natuurlijk zaak om de wensen van opdrachtgever en opdrachtnemer, als vertegenwoordigd door de school, met elkaar in overeenstemming te brengen. Bij ons op school wordt immers hoofdzakelijk gewerkt met ‘echte’ opdrachtgevers. En dat is mooi, want leerzaam en uitdagend voor de studenten. Maar een opdrachtgever werkt natuurlijk nooit helemaal belangeloos mee aan zo’n project, het moet ook wat opleveren. Dat wil wel eens bijten.

Wanneer je dat een beetje met elkaar in overeenstemming hebt, komt het volgende spanningsveld in zicht. Ook intern doe je het project immers niet alleen: er liggen de nodige vakken aan ten grondslag, en die vakken moeten de theorie behandelen die noodzakelijk is voor het uitvoeren van de opdracht. Tegelijkertijd is er van tevoren bepaald welke kennis onze studenten moeten opdoen, dus het is niet zo dat ons onderwijs volledig in dienst van het project kan staan. (Idealiter wel natuurlijk, maar dat blijkt moeilijk vol te houden met echte opdrachtgevers.)

Dan zijn er ook nog spanningsvelden onderling: de onderwerpen en samenhang tussen de vakken moet goed afgekaart worden. Dat is op zich natuurlijk niet uniek voor een project, maar wel een speciale taak voor de projectcoördinator omdat hij of zij het volledige overzicht heeft (of hoort te hebben).

Pfft… ik word er flink moe van als ik het zo opschrijf. We komen er wel uit, maar ik moet er nog even stevig aan trekken.

Een reactie op Spanningsvelden in onderwijs

  1. Ernst zegt:

    Ha Dirk,

    Dank je voor je stukje. Ben blij dat ik niet de enige ben die zulke dingen voelt.

    mijn 2centen:

    het ziet er naar uit dat je aan het “dichttimmeren” bent, terwijl de opbrengst een “unknowable” is (en dus moeilijk te timmeren is).

    In mijn laatste project ben ik heel vaak falikant en hard op mijn bek gegaan. Ik heb daar geleerd dat als het stroef gaat je als PL moet switchen tussen inhoud/proces (naar proces meestal i.e. “wat gebeurt er, in godesnaam” (,dit terwijl je eigenlijk geneigd ben om vanuit je kennis en ervaring op de inhoud te gaan zitten). hetzelfde geld voor micro/macro, doel/middelen, oorsprong/nu, later/nu

    kun je “affordances” inbouwen? bv. afspreken met de stakeholders dat het een organisch project is? (dit betekend andere randvoorwaarden). kun je studenten leren leren, en omgaan met onzekerheid? (ipv de “stof” te geven (die je nu vooraf moet verzinnen))
    Als de “status quo” in de weg zit (bijna altijd bij innovatie / dynamic capabilities), kun je dan je (temporaal (op een andere tijd) of spatiaal (op een andere lokatie)) jezelf losmaken (Flexible organisations, Rob Tulder)?

    Dit roept natuurlijk allemaal dillema’s op. maar dat is onze realiteit.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: