Fraude

Altijd een frustrerende ervaring voor docenten: heb je veel tijd en moeite gestoken in het uitleggen van een vak aan je studenten, blijken ze zich er vanaf te maken door domweg werk van andere studenten in te leveren. En dan moet je er weer veel tijd in steken om er achter te komen of het echt kwaadwillende fraude is of misschien een stomme fout… terwijl studenten vaak weer lijken te denken dat je er lol in hebt om ze aan de schandpaal te nagelen. Integendeel dus.

Met deze activiteiten gaat momenteel een groot deel van mijn tijd heen. Ik merk dan vooral dat ik voor deze taak niet opgeleid ben: ik ben immers geen rechercheur. Het opmerken van een geval van fraude of plagiaat is vaak geen probleem, maar dan moet je dus nog bepalen of de beschuldiging terecht is. In de procedure die bij ons op school geldt moet je dan een student oproepen voor een persoonlijk gesprek, en daar begint vaak het gedonder. Studenten blijken er zeer bedreven in om een geloofwaardig verhaal op te hangen, en ik bezit niet de gave om leugens eenvoudig te onderscheiden van de waarheid.

Natuurlijk ben ik bekend met instrumenten als Ephorus, waarvoor ook onze school een licentie heeft. De opdrachten echter waar ik hier over praat, behelzen het maken van digitale producten: een website of een database. En hier biedt Ephorus nu juist geen ondersteuning voor.

Verder vind ik soms de procedure op onze instelling frustrerend. In principe constateert de docent de fraude, en geeft dat vervolgens door aan de examencommissie. In veel gevallen neemt deze het advies van de docent over. Een enkel geval van fraude leidt echter niet tot strafmaatregelen – pas wanneer je een tweede keer van fraude of plagiaat beschuldigd wordt kun je uitgesloten worden van één of meerdere kansen, tot maximaal een jaar.

Gezien dit systeem ben ik zelf geneigd ook in het geval van twijfel fraudegevallen door te geven aan de examencommissie. Immers, een eerste vergrijp blijft zonder gevolgen. De laatste tijd merk ik echter dat er meer gevallen zijn die ik niet aangeef bij de examencommissie, en ik twijfel of dat goed is. Ik heb echter niet de indruk dat er een erg duidelijke lijn is.

Wat vinden jullie? En zijn er tools die ook het opsporen van fraude bij databases en websites vergemakkelijken?

5 reacties op Fraude

  1. Willem zegt:

    Je zou bij het maken van websites kunnen verlangen dat de student comment codes gebruikt om de verschillende onderdelen van een pagina aan te duiden.
    Ook al pikken ze dan de volledige code van een site, door zelf comments toe te voegen leren ze toch wat ieder onderdeel doet en daar leren ze van en daar gaat het uiteindelijk om!
    Beter goed gepikt dan slecht verzonnen vind ik zelf helemaal niet zo’n gek principe.
    Ik heb heel veel HTML geleerd door code van anderen te “jatten”, die te doorgronden en vervolgens naar m’n eigen wensen aan te passen.
    Het werken met comments tussen de verschillende modules dwingt je daartoe!

    Wat betreft databases, gaat het om access?
    Open de database waar ze bij zijn en vraag ze waarom ze welke relaties tussen welke tabellen gemaakt hebben. Weten ze daar geen antwoord op, dan hebben ze dat duidelijk niet zelf bedacht…

  2. Ernst zegt:

    De tips van Willem zijn goede. Als de student zijn werkstuk kan doorgronden en verdedigen ben ik zelf meestal tevreden. Je komt anders in hele moeilijk vaarwater, want jij moet dan alles gaan “bewijzen” (en dat kost tijd). Laat hen maar bewijzen door het te “verdedigen”

    Ben het ook eens met “beter goed gejat”. Net als bij Willem heb ik mijn beste leerervaringen met “jatten” gehad. Als je “jatten” kunt ombuigen naar een leermoment (en dan niet zo een van “jatten mag niet”), ben je koning.

  3. Ernst zegt:

    bij ons staan er trouwens sancties van 4+ maanden op plagiaat. Immidiatement, lik op stuk.

    (dat is ook een beetje overdreven, vind ik. En volgens mij counterproductive)

  4. dirkpaul zegt:

    @Willem : Het gaat niet zozeer om het jatten van code, maar meer om het kopieren van pagina’s van medestudenten. Met het eerste heb ik niet zoveel moeite, want daar leren ze inderdaad van, maar van het tweede leren ze niet. Ook niet met comments denk ik.

    De databases zijn inderdaad in Acces, en daar heb ik de volgende trucs voor:

    – Kijken naar File | Database Properties. Wanneer daar een andere naam staat dan die van de student die de database heeft ingeleverd, kijk ik gelijk of dat de naam is van een andere student, en indien ja, ga ik op zoek naar overeenkomsten.
    – Bij vermoeden van kopieren kijk ik naar de aanmaaktijden van queries en formulieren. Die slaat Access behoorlijk hard op, daar is moeilijk mee te sjoemelen. Staan die op exact dezelfde tijd (tot op de seconde) weet je al dat daar niet van toeval sprake is.

    Maar goed, dan kan er nog sprake zijn van onnozelheid, daar helpen jouw vragen inderdaad bij. Dank.

  5. dirkpaul zegt:

    @Ernst: Toch vind ik het wel een bepaald voordeel hebben, meteen sancties. In de praktijk denk ik dat er bij ons sprake is van twee waarschuwingen: één van de docent zelf, die er vaak niet mee doorgaat; dan één door de examencommissie, wanneer de docent het wel aangeeft; en dan wordt dus pas bij het derde vergrijp een straf gegeven (die ook nog eens minder zwaar is dan die 4 maanden van jullie).

    Het is wel een discussie bij mij ons. Ik neig ernaar om ook de minder zware gevallen bij de examencommissie aan te geven, omdat ze dan tenminste een echte waarschuwing krijgen, terwijl andere docenten wellicht makkelijker zijn. Maar meteen vier maanden vind ik inderdaad wel zwaar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: