Ingehaald door de realiteit

Ik had zo’n prachtig voornemen: ik zou dit jaar de module Websitebouw herzien. Bovendien zou ik jullie op dit blog getuige laten zijn van de aanpassingen. Het is helaas anders gelopen.

Ik heb namelijk een groot deel van vorige week vanwege mijn rug plat gelegen – en heb nu dus een flinke achterstand. Ik heb daarom besloten om het oude materiaal nog een jaar te hanteren, natuurlijk met een herziening hier en daar. Het is niet perfect, maar het is ook niet slecht. Het moet dus maar.

Bij het klaarleggen van het huidige materiaal kwam wel weer een aloud dilemma naar boven. Twee jaar geleden heb ik namelijk besloten om de studenten die deelnemen aan de practica te belonen. Aan het eind van de module maken de studenten namelijk een individuele website. Voor deze website kunnen ze ongeveer 30 punten scoren; 25,5 of minder punten is een onvoldoende. Dit lijkt streng, maar in principe weten de studenten vooraf aan welke eisen de website moet voldoen.

De beloningsstructuur steekt als volgt in elkaar: wanneer de studenten aan alle practica meedoen, krijgen ze twee zg. compensatiepunten. In de praktijk betekent dit dat hun website voldoende is vanaf 23,5 punten. Wanneer ze één practicum gemist hebben krijgen ze één compensatiepunt, twee of meer gemiste practica betekent geen compensatiepunten.

Het systeem verdient nu niet direct de schoonheidsprijs, maar ik vind het wel verdedigbaar. Deelname aan de practica is omhooggeschoten, en de resultaten ook. Toch is er ook veel kritiek. Zo zijn er collega’s die vinden dat dit systeem het HBO onwaardig is: we mogen toch van HBO-studenten verwachten dat ze zelfstandig genoeg zijn om zelf het belang van de lessen in te zien?

Waar ik nu nieuwsgierig naar ben is wat jullie van dit initiatief vinden. Is dit een goede manier om studenten bij het onderwijs te betrekken, of is dit te schools en betekent het gebrek aan interesse van mijn studenten dat mijn onderwijs niet goed genoeg is?

4 reacties op Ingehaald door de realiteit

  1. Zijn het eerstejaars of hogerejaars? Bij eerstejaars zou je nog wel snoepjes kunnen uitdelen om ze te verleiden tot het volgen van onderwijs, bij hogerejaars zou ik dat niet meer doen. Maar het volgende werkt ook:

    Jaren geleden vroeg een collega eens aan zijn studenten “moet ik dan echt snoepjes uitdelen?” Het antwoord was natuurlijk een volmondig “ja”. De volgende les nam hij een zak snoepjes mee… de studenten begrepen het prima en volgenden met veel energie de werkcolleges.

  2. Dirk Paul zegt:

    Alleen eerstejaars inderdaad. Zou niet overwegen dat ook voor ouderejaars te doen.

  3. Jeroen van Beijnen zegt:

    Als je in het onderwijs werkt ben je in mijn ogen altijd mede verantwoordelijk voor het leerproces van jou studenten.

    Natuurlijk moet de student het uiteindelijk zelf doen en hier ook zelf energie in steken.
    Maar jij bent er als docent en didactisch professional voor om dit proces in de gaten te houden en indien nodig bij te sturen.

    Als jij als didactisch professional vind dat het bijwonen van de paktica nuttig en zelfs noodzakelijk is, maar de student dit zelf niet inziet. Dan mag je als didactisch professional in mijn ogen hier best andere middelen het belang van het bijwonen duidelijk te maken.

    Misschien dat het een kinderachtige oplossing lijkt. Maar ik heb liever een docent die weloverwogen voor een kinderachtige oplossing komt die werkt en waarmee hij zijn eigen verantwoordelijkheid neemt. Dan een docent die besluit dit niet te doen omdat het kinderachtig is en HBO studenten het zelf zouden moeten kunnen.

  4. Ik geloof niet dat een beetje ‘dwang’ erg is om studenten aan het werk te krijgen. In het algemeen zullen studenten het belang van lessen wel in zien, maar het gaat er natuurlijk om dat ze het belang van JOUW lessen als docent inzien.

    En dan kan het dus slim zijn om ze als docent eerst een zetje te geven, de drempel over te helpen. Dikke kans dat ze daarna de lol en de schoonheid van datgene wat aangeboden wordt, als vanzelf gaan inzien.

    Zie het als de film die je vrouw wil kijken en die jij eigenlijk niet wil zien. De eerste vijf minuten zit je je te verbijten, maar daarna blijkt het opeens een meesterwerk te zijn. Dan ben je achteraf toch blij, of niet dan?

    Kortom, ik heb er alle begrip voor als je als docent het succes van je lessen op deze manier zelf in de hand neemt in plaats van het aan het toeval over te laten. Sterker nog, daar wordt je als docent voor betaald!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: